15 ஆண்டுகளுக்கு முன், இதே நாளில், நித்யாவை பெண் பார்த்து விட்டு வந்தவுடன் எழுதிய வலைப்பதிவின் தமிழாக்கம்.
ஆங்கில மூலம் - https://onroads.wordpress.com/2011/07/17/the-end-of-a-28-years-search/
இருபத்தெட்டு வருடத் தேடலின் இனிய முடிவு
பெண் தேடும் படலம் எனக்குள் எப்போது தொடங்கியது என்று எனக்கே தெரியவில்லை. ஒருவேளை, பிறக்கும் போதே அந்தத் தேடலும் தொடங்குகிறதோ என்னவோ! 😉
பள்ளி, கல்லூரி, அலுவலகம் எனப் போகும் இடமெல்லாம் பெண்களின் நடமாட்டம் தான். எங்கு நோக்கினும் காதல் வெள்ளம். ஆனால், அதில் மிதந்தது நான் அல்ல! சுற்றியிருந்த பலரின் காதலுக்குக் கைமாறாகத் தூது போய், 'காதல் தூதுவன்' பட்டம் வாங்கியதோடு சரி. என் நெஞ்சைக் கொய்து போக ஒரு ஜீவன் கூடக் கிடைக்கவில்லை. இது எனக்கு வாய்த்த வரமா அல்லது விதியின் சாபமா?
ஆங்காங்கே சில 'அரும்புக் காதல்கள்' (Puppy Love) பூக்கத்தான் செய்தன. சோகம் என்னவென்றால், அவை எக்கச்சக்கமாய் 'அரும்பியதோடு' சரி, மலரவே இல்லை!
நாட்கள் நகர நகர... கணினியும், ஓப்பன் சோர்ஸ் தொழில்நுட்பங்களும், வார இறுதிப் பயணங்களும், காடு/மலை ஏற்றங்களும் என் உலகத்தை ஆக்கிரமித்துக் கொண்டன. இயற்கையை ரசிக்க நேரம் இருந்ததே தவிர, ஒரு பெண்ணுடன் ஊர் சுற்ற எனக்கு நேரமே அமையவில்லை.
எப்போதாவது ஒரு பெண்ணிடம் என் காதலைச் சொல்லலாம் என்று நினைக்கும் அழகிய சுபயோக நன்னாளில், அவள் என்னை அன்போடு "அண்ணா!" என்று அழைத்து என் நெற்றியில் விபூதி பூசி விடுவாள். இப்படி எனக்கு வாய்த்த 'தங்கைகள்' ஏராளம்! இல்லை என்றால், அவள் தன் காதலனை எனக்கு அறிமுகம் செய்து வைப்பாள். அவனும் மிக விரைவில் எனக்கு 'மச்சான்' ஆகிவிடுவான்!
"கவலைப்படாதே சீனி... உனக்கானவள் எங்கோ பிறந்து இருக்கிறாள்!"
நண்பர்கள் வருடக்கணக்காக ஓதிய இந்த ஆறுதலைக் கேட்டு என் காதுகளில் ரத்தம் வடியாத குறைதான்! பூங்கா, கடற்கரை, கோயில், நூலகம், கடைவீதி, அலுவலகம் எனத் தேடிய இடங்களுக்குப் பஞ்சமே இல்லை.
"சரி சீனி! இத்துடன் உன் தேடலை நிறுத்திக் கொள். பெண்ணைத் தேடுவதை விடுத்து, உன் வாழ்வை அர்த்தமுள்ளதாக்க வேறு ஏதாவது செய்!" என்று எனக்கே அறிவுரை கூறிக்கொண்டேன். முழு மூச்சாக ஓப்பன் சோர்ஸ் சமூகப் பணிகளிலும், என் தனிப்பட்ட வளர்ச்சியிலும் என்னை மூழ்கடித்துக் கொண்டேன்.
அப்போதுதான் அந்தத் திருப்புமுனை நிகழ்ந்தது!
கனவெனும் வலையில் விழுந்த நாள்!
"நாளை ஒரு பெண் வீட்டுக்குச் செல்ல வேண்டும். உன்னால் விடுப்பு எடுக்க முடியுமா?" – கடந்த வியாழக்கிழமை என் பெற்றோர் கேட்டனர்.
"தாராளமாக! அலுவலகத்தில் கொஞ்சம் அரட்டை குறையும், பரவாயில்லை. வீட்டிலிருந்தே வேலை செய்து கொள்கிறேன்" என்றேன். அந்த ஒரே ஒரு "சரி" என் வாழ்க்கையை இப்படித் தலைகீழாக மாற்றப் போகிறது என்று நான் சற்றும் எதிர்பார்க்கவில்லை!
என் பெற்றோர்கள் ஊர் ஊராக, ஜாதகப் பொருத்தம், சைவ உணவுப் பழக்கம் எனப் பார்த்துப் பார்த்துப் பெண்ணைத் தேடி அலுத்துப் போயிருந்தனர். ஆனால் இம்முறை ஒரு அதிசயம்! அவள் எங்கோ தூர தேசத்தில் இல்லை; நாங்கள் வசிக்கும் தெருவுக்கு அடுத்த தெருவிலேயே தான் குடியிருந்திருக்கிறாள்! இத்தனை காலம் எங்கெங்கோ தேடிவிட்டு, பக்கத்துத் தெருவில் அவளைத் தவறவிட்டிருக்கிறோம்!
ஒரு தேவதை வந்து விட்டாள்...
வெள்ளிக்கிழமை காலை. நெஞ்சுக்குள் இனம் புரியாத படபடப்பு! அம்மா, அப்பா, தம்பி மற்றும் நான் அவளது வீட்டுக்குச் சென்றோம். அது ஒரு அழகான எளிய வீடு. பெரியவர்கள் வழக்கம் போல் உலகப் பொதுவான அரட்டைக் கச்சேரியைத் தொடங்கினர்.
திடீரென அவளது தந்தை, தான் வைத்திருக்கும் விண்டோஸ் 7 கணினியைப் பற்றியும், அதில் லினக்ஸ் (Linux) இயங்குதளத்தை எவ்வாறு நிறுவுவது என்றும், என்னிடம் தொழில்நுட்பக் கேள்விகளைக் கேட்கத் தொடங்கிவிட்டார்! எனக்கோ லினக்ஸ் என்றால் அல்வா சாப்பிடுவது போல. ஆனால், பெண் பார்க்கும் படலத்தில் இப்படியா ஒரு நுட்பம் சார்ந்த பேச்சு?
என் உள்மனது அலறியது: "ஐயா... விண்டோஸ் இருக்கட்டும், முதலில் உங்கள் மகளைக் வரச் சொல்லுங்களேன்!"
"காபி தரவா?" – அவளது அம்மா கேட்டார்.
"இதோ தருகிறேன்" என்று அவரே காபித் தட்டோடு வர முயன்றார்.
என் மனக்குரல்: "நிறுத்துங்கள்! தமிழ் சினிமாக்கள் எதையும் நீங்கள் பார்த்ததே இல்லையா? பெண் அல்லவா காபி தட்டோடு மெல்ல நடந்து வர வேண்டும்? இதை உரக்கச் சொல்லவும் முடியவில்லையே!"
நல்லவேளையாக, அவளது அம்மா அருகில் இருந்த அறைக்குள் சென்றார். ஆம், அவர்களும் தமிழ் சினிமா பார்ப்பவர்கள்தான் போலும்!
கதவு திறந்தது. ஒரு தேவதை மெல்ல நடந்து வருகிறாள்... பின்னணியில் ஆயிரம் விளக்குகள் எரிய, ஏ. ஆர். ரகுமானின் மெல்லிய இசை ஒலிக்கிறது...
இல்லை, அப்படியெல்லாம் ஒன்றும் நடக்கவில்லை! 😉
கதவு திறந்தது. புடவை அணிந்த ஒரு அழகான பெண் காபியோடு வந்தாள்.
"இது கனவா?"
"இல்லை, நனவுதான்!"
"அப்படியென்றால் முதலில் காபியை வாங்கு" மனம் ஆணையிட்டது.
அவள் எனக்கு நேரே அமர்ந்தாள். சுற்றிலும் பெரியவர்கள் நம்மையே உற்றுப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கையில், அவளது முகத்தை நேருக்கு நேர் பார்ப்பது எவ்வளவு கடினம்! எப்போதாவது ஒரு சிறு கடைக்கண் பார்வை. அவளும் அதே படபடப்பில் தான் இருந்தாள்.
"இவள்தானா அவள்?"
"இவன்தானா அவன்?"
அவளை இதற்கு முன் எங்கோ பார்த்த ஞாபகம். எங்கு என்றுதான் நினைவுக்கு வரவில்லை. ஒருவேளை முந்தைய ஜென்மத்திலோ? எனக்கு அவ்வளவு ஞாபக சக்தி இல்லையே.
"அவளை ஒரு பாடல் பாடச் சொல்லலாமா?"
"வேண்டாம்... அமைதியாக இரு!"
அவளே பேசத் தொடங்கினாள். கேட்கும் கேள்விகளுக்குப் பதிலளித்தாள். அவள் பேசுவதே எனக்கு ஏதோ கானம் இசைப்பது போலத்தான் இருந்தது! அந்த முதல் கண் வீச்சு... உடம்பில் மின்சாரம் பாய்ந்தது போன்றதொரு உணர்வு!
"அடேய் சீனீஈஈஈஈ, அதிகம் ஆசைப்படாதே. இது கை கூடலாம், கூடாமலும் போகலாம்" என்று என் மனம் என்னை எச்சரித்தது. இருப்பினும் அந்தத் தவிப்பில் ஒரு சுகம் இருந்தது. அவள் பக்கா சைவ உணவுக்காரி, தான் விரும்பும் ஒரு நல்ல நிறுவனத்தில் பணிபுரிகிறாள், கலாச்சார வேறுபாடுகள் இல்லை, தமிழ் வாசிக்கத் தெரியும், பார்ப்பதற்கும் மிக லட்சணமாக இருக்கிறாள். இதற்கு மேல் ஒருவனுக்கு என்ன வேண்டும்?
புயல் வேக நிகழ்வுகள் !
"இருவரும் தனியாக ஏதேனும் பேச வேண்டுமா?" என்று யாரோ கேட்டனர்.
"ஆம், கண்டிப்பாக!" – இருவரும் ஒரே குரலில் கூறினோம்.
எங்கள் முதல் உரையாடல்... அத்தனை சுவாரஸ்யம்! நாங்கள் என்ன பேசினோம் என்று மட்டும் தயவுசெய்து கேட்காதீர்கள்! 😉 ஒரு பதினைந்து நிமிடங்கள் எங்களைச் சுற்றி நடக்கும் வேடிக்கையான விஷயங்களைப் பற்றி ஜாலியாகப் பேசினோம். அவளுக்கு அலுவலகம் செல்ல 10.30 மணிக்குத் ரயில் பிடிக்க வேண்டும். மணி 10 ஆகிவிட்டதால் நாங்கள் விடைபெற்றோம்.
"சரி, நாங்கள் கிளம்புகிறோம். வீட்டில் பேசிவிட்டு விரைவில் சொல்கிறோம்" என்று அம்மா கூறினார். அதுவரை மணப்பெண்ணாக இருந்தவள், சட்டென அலுவலகப் பையை மாட்டிக்கொண்டு சாதாரணப் பெண்ணாக மாறித் ரயில் நிலையத்திற்கு ஓடினாள்.
நிறைய யோசனைக்குப் பிறகு, என் பெற்றோரிடம், "எனக்குச் சம்மதம்" என்றேன். என் வாழ்க்கைப் பாதையையே மாற்றியமைத்த மற்றொரு "சரி"!
அன்று அலுவலகப் பணிகளும், தொடர்ச்சியான நேர்காணல்களும் எனப் பொழுது பிஸியாகக் கழிந்தது. அவளோ அதற்குள்ளாகவே தன் சம்மதத்தைத் தன் பெற்றோரிடம் தொலைபேசி வாயிலாகத் தெரிவித்துவிட்டாள்! மாலையில் அவர்கள் எங்களை மீண்டும் பேச்சுவார்த்தைக்கு அழைத்தனர்.
"இருவருக்கும் பிடித்துவிட்டது. அடுத்து என்ன செய்யலாம்?" என்று அவளது தந்தை கேட்டார்.
"வரும் ஞாயிற்றுக்கிழமை, அதாவது நாளை மறுநாள், ஒரு சிறிய நிச்சயம் போன்றதொரு சடங்கைச் செய்துவிடலாம்" என்றாள் என் அம்மா.
"சீனி, உனக்குச் சம்மதமா?"
"சம்மதம்தான்... ஆனால் ஏன் இத்தனை அவசரம்?"
"இனி இப்படித்தான் நடக்கும். இருவருக்கும் சம்மதம் என்றபின் ஏன் தள்ளிப் போட வேண்டும்?"
"ம்ம்ம்...
'சம்மதம்' சொன்னதன் விளைவுகள் இப்பொழுதே தொடங்கிவிட்டன!" என்று தந்தை புன்னகைத்தார்.
"சரி, அப்படியே செய்யலாம்" என்று முடிவானது.
சிறிது நேரப் பேச்சுக்குப் பிறகு கிளம்பினோம்.
"அவளது அலைபேசி எண்ணை வாங்கிக் கொள்ளட்டுமா?" என்று கேட்டேன்.
"இதோ வாங்கிக் கொள்ளுங்கள்!"
"அதோ, அவளும் அலுவலகம் முடிந்து வீட்டிற்கு வருகிறாள், அவளிடமே கேட்டுவிடுவோம்" என்று அவளது அன்னை, "வரும் ஞாயிறு அன்று நிச்சயம் வைத்துக் கொள்ளலாமா?" என்று அவளிடம் கேட்டார்.
என்னை ஒருமுறை பார்த்துவிட்டு, "ஓ... தாராளமாக, வைத்துக் கொள்ளலாம்!" என்று அவளும் சட்டெனக் கூறிவிட்டாள்!
"என்ன அதிசயம்! இங்கு என்ன நடக்கிறது? என்னைத் தவிர மற்ற அனைவரும் அதிவேக விரைவு வண்டியில் அல்லவா பயணிக்கிறார்கள்!" கடந்த இரண்டு மூன்று வருடங்களாக நான் கற்பனை கூடச் செய்து பார்க்காத வேகத்தில் காரியங்கள் நகர்கின்றன. "இது நிஜம்தானா? அல்லது ஏதேனும் மாயக் கனவுக்குள் சிக்கிக் கொண்டுள்ளேனா?"
இயற்கையின் மடியில் ஒரு குட்டிப் பயணம்!
"நீங்கள் மற்ற விபரங்களைப் பேசிக் கொள்ளுங்கள். நான் இன்று இரவே சென்னை செல்ல வேண்டும். நாளை நாங்கள் மலை ஏற்றம் (Trekking) செல்கிறோம்" என்று அம்மாவிடம் கூறினேன்.
"நண்பர்களுடன் செல்லும் கடைசிப் பயணமாக இது இருக்கட்டும். ஏற்கனவே நிறைய சுற்றிவிட்டாய்!" என்றார் அம்மா.
மனம் முழுக்க அவளது நினைவுகளுடனும், எதிர்பார்ப்புகளுடனும் சென்னை நோக்கிப் பயணித்தேன். கண்களில் தூக்கமே இல்லை. அதிகாலை 4 மணிக்கு விமான நிலையத்தில் நண்பன் மோகனை வரவேற்று, அவரது இல்லத்தில் இறக்கிவிட்டேன். ஒரு மணி நேரக் குட்டித் தூக்கத்திற்குப் பின், என் அலுவலகக் குழுவினர் ஆவலோடு எதிர்பார்த்த மலை ஏற்றத்திற்குத் தயாரானோம்.
பெரியபாளையம் அருகே இருக்கும் 'ஆரி' (Aree) என்ற எழில் கொஞ்சும் காடு. அங்கு இயற்கையின் மடியில் அன்று முழுப் பொழுதையும் கழித்தோம். அது எங்களின் சொந்த ஊர் போன்றது. அங்கே காட்டில் தங்கிய இரவுகளின் நினைவுகள் என்றும் இனிப்பவை.
பாறைகளும், குளிர்ந்த நீர் ஓடையும், பசுமை மாறா மரங்களும் என்னை ஒரு புதிய உலகத்தில் வாழ வைத்தன. அங்குள்ள அழகிய குளத்தில் ஒருவாறு நீந்தவும் கற்றுக்கொண்டேன். பின்னிரவில் இறுதியில் காஞ்சிபுரம் திரும்பினேன்.
'சரி'யான ஞாயிறு!
அடுத்த நாள் ஞாயிற்றுக்கிழமை. அவளை மீண்டும் சந்திக்கும் தருணம். இம்முறை எங்கள் தரப்பில் இருந்து ஒரு பதினைந்து பேர் அவளது வீட்டிற்குச் சென்றோம்.
அவளோடு அமர்ந்து காலை உணவு அருந்தினேன். என் தம்பி சுரேஷ், நண்பர் தணிகைராஜன் மற்றும் உறவினர்களான கோபி, சுமதி, அப்பு என அனைவரும் சேர்ந்து எங்களை கலாய்க்கத் தொடங்கினர். டெல்லியில் பணிபுரியும் தம்பி அருளாளன் இந்தத் தருணத்தை மிகவும் தவறவிட்டுவிட்டான்.
வழக்கமாக நான் சாப்பாட்டை ஒரு பிடி பிடிப்பவன். ஆனால் அவளுக்கு அருகில் அமர்ந்திருந்ததால், என்னால் சாப்பிடவே முடியவில்லை. அவளும் மிகவும் மெதுவாகவே சாப்பிட்டாள் (ஒருவேளை நான்தான் அவளது பதற்றத்திற்குக் காரணமோ என்னவோ!) 😉
"நாங்கள் இன்று மாலை 6 மணிக்கு உங்கள் வீட்டுக்கு வருகிறோம்" என்று கூறினர்.
இரண்டு நாட்களாகத் தூக்கமின்மை, ஒரு முழு நாள் மலை ஏற்றம் என உடல் அசதியில் சொக்கியது. ஒரு குட்டித் தூக்கத்திற்குப் பின், என் வாழ்வில் நடந்த இந்தத் திடீர் மாற்றங்களை நண்பர்களிடம் சொல்லத் தொலைபேசியை எடுத்தேன்.
கேட்டவர்கள் அனைவரும் அதிர்ச்சியடைந்தனர்! இந்தத் திடீர் முடிவை யாராலும் நம்ப முடியவில்லை. ஏன், என்னாலேயே நம்ப முடியவில்லை!
அவள் என் இல்லத்திற்கு வரும் நேரத்திற்காகக் காத்திருந்தேன். நண்பர்கள் என்னை சீண்டிக் கொண்டே இருந்தனர்.
அவளது குடும்பத்தினர் அனைவரும் வந்தனர்.
"நித்யா எங்கே?"
"ஒருவேளை சற்று தாமதமாக வருவாளோ?"
பெரியவர்கள் பேச்சைத் தொடங்கிவிட்டனர்.
"அவளைக் காணவில்லையே!"
"ஏன் அவள் வரவில்லை?" என்று என் நண்பன் ஒருவன் கேட்டான்.
"திருமணத்திற்குப் பிறகுதான் பெண், மாப்பிள்ளை வீட்டிற்கு வர வேண்டும் என்றொரு சாஸ்திரம் உள்ளது!"
"ஐயோ கொடுமையே! ஏன் தான் இத்தனை விதிகளோ?"
அவர்கள் சென்ற பின்னர், நண்பர்கள், எங்கள் பழைய நண்பர்களின் திருமணக் கதைகளைக் கூறி வயிறு வலிக்கச் சிரிக்க வைத்தனர். சமூக ஊடகங்களில் இந்தச் செய்தியைப் பகிர்ந்ததும் வாழ்த்து மழையாகக் கொட்டியது. அனைவரும் பெரிய 'ட்ரீட்' கேட்டனர்.
கொடுத்துவிட்டால் போச்சு... பார்க்கலாம்!
வாழ்க்கை அத்தனை அழகானது!
ஏனோ தெரியவில்லை... இந்த உலகம் இப்போது அத்தனை அழகாகத் தெரிகிறது! வீசும் காற்றில் கூட ஒரு மெல்லிய ராகம் கேட்கிறது! திரைப்படப் பாடல்கள் எல்லாம் இப்போதுதான் அர்த்தமுள்ளவையாகப் புரிகின்றன!
அவள் ஒன்றும் வானில் இருந்து குதித்த தேவதை அல்ல. இருப்பினும், ஏதோ ஒரு மாயத்தைச் செய்கிறாள். என் முகத்திலும் வாழ்விலும் புதிய வண்ணங்களைத் தீட்டுகிறாள்!
வாழ்த்துக்கள் தெரிவித்த அனைத்து நல்நெஞ்சங்களுக்கும் என் மனமார்ந்த நன்றிகள்!
உங்களுக்குக் காதலியோ அல்லது காதலிக்கும் எண்ணமோ இல்லையென்றால் கவலைப்படாதீர்கள். பெற்றோர் பார்த்து நடத்தி வைக்கும் திருமணத்திலும் காதல் திருமணத்தைப் போன்றே அத்தனை அழகும் த்ரில்லும் இருக்கிறது. நாம் வாழ்க்கையை எப்படி எதிர்கொள்கிறோம் என்பதில்தான் எல்லாம் அடங்கியிருக்கிறது.
இவை அனைத்தும் கனவல்ல, நனவுதான் என்று எனக்கு நானே உறுதிப்படுத்திக் கொள்ளவே இதனை எழுதுகிறேன். ஒருவேளை இது கனவாகவே இருந்தாலும், விழிக்கவே வேண்டாம். அப்படியே இருந்து விடுகிறேன்.
எழுத்து செய்த மாயம்
நான் ஏதோ கனவுலகில் மிதந்துகொண்டு இந்த வலைப்பதிவை எழுதிக் கொண்டிருந்தபோது, நித்யா எனக்கு "ஆம்" சொல்வதா அல்லது "இல்லை" சொல்வதா என்று தீவிரமாக யோசித்துக் கொண்டிருந்தாளாம்! இந்த வலைப்பதிவைப் படித்த பிறகுதான், அவள் தன் சம்மதத்தைத் தெரிவித்தாள். அதன் பிறகு நடந்தது எல்லாம் வரலாறு!
பெண் பார்க்கும் போதே 'தமிழ் எழுதப் படிக்கத் தெரியுமா?' என்று கேட்டேன். தமிழ் வழிப் பள்ளியில் படித்த நித்யா, அக்கேள்வியை 'ஆம்' என்று சின்ன சிரிப்புடன் கடந்து விட்டார். ஆனால், திருமணத்துக்குப் பின் கணினி நுட்பங்கள் பற்றி பல நூறு கட்டுரைகள், 15 மின்னூல்கள் எழுதி விட்டார்.
அவரது கதையை இங்கே படிக்கலாம் - https://kaniyam.com/receptionist-to-machine-learning-engineer-nithyas-story/
எழுதுவது எனக்குப் பல நல்ல நண்பர்களையும், நல்வாய்ப்புகளையும், என் வாழ்க்கைத் துணையையும் தேடித்தந்திருக்கிறது. தொடர்ந்து எழுதும் போது பல மாயங்கள் நிகழும். நீங்களும் இன்றே ஒரு வலைப்பதிவைத் தொடங்கி எழுத ஆரம்பியுங்கள்!
